Στην Αγγλία του 17ου αιώνα,τα πουλερικά και τα γουρούνια των κτηνοτρόφων ζούσαν και εκτρέφονταν σε σκοτεινούς χώρους για να παχύνουν το ταχύτερο δυνατόν.Το ελεύθερο τρέξιμο στους αγρούς,ακόμη και το βάδισμα,ήταν αδιανόητα.Οι συνήθειες αυτές καταναλώνουν θερμίδες,καθυστερούν την αύξηση του βάρους και συνεπώς ,καθυστερούν την αύξηση του κέρδους.Η οικονομία,δυστυχώς,δεν μπορεί να περιμένει.
Σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει.Ατομικά κελιά περιορίζουν τα ζώα όπως τότε.Η μόνη κίνηση που εκτελούν είναι το μάσημα της τροφής τους και απαγορεύεται ό,τι δεν συνεισφέρει στο τελικό "προιόν".Τα ζώα αποτελούν μηχανές μετατροπής της χλόης,σε κρέας για κατανάλωση.Μόλις φτάσουν στο βάρος που πρέπει,τα παίρνουν από τον σταύλο και τα οδηγούν στο χώρο αναισθητοποίησης και σφαγής.Τα κρεμάνε απ το πίσω πόδι,το ένα δίπλα στο άλλο,σαν μια παρέλαση μελλοθάνατων.Αυτά αντιδρούν,σαν τα ψάρια έξω απ το νερό.Οι ιμάντες μεταφοράς κινούνται βγάζοντας ήχους συριστικούς.
Ξαφνικά τα ζώα δέχονται ένα ισχυρότατο ηλεκτρικό χτύπημα.Παραλύουν σχεδόν αμέσως.Τώρα μπορεί να τρυπηθεί η αορτή τους-ένα κέντημα στην καρωτίδα είναι αρκετό.Το αίμα συλλέγεται σε κάδους.Η εκδορά ξεκινάει από τα πίσω πόδια,ακολουθούν η κοιλιά,το στέρνο,τα μπροστινά πόδια,αφαιρείται το δέρμα,σκίζεται η σάρκα κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης και αφαιρούνται τα εντόσθια.
Η μοίρα αυτών των ζώων είναι προκαθορισμένη.Δεν υπάρχει επιστροφή,δεν υπάρχει λύτρωση ή απελευθέρωση και μάλλον το γνωρίζουν.Η βασανιστική αυτή διαδικασία θα επαναλαμβάνεται κάθε μέρα,πάντα με την ίδια θλίψη ζωγραφισμένη στα μάτια τους.
Ύστερα τα μεταφέρουν στα μεγάλα φορτηγά ψυγεία.Σε χαμηλή θερμοκρασία,για να προχωράει αργά η σήψη.Τα άψυχα σώματα διανέμονται στα συνοικιακά κρεοπωλεία.Αφού τεμαχιστούν,κοστολογούνται και μπαίνουν στη γυάλινη βιτρίνα.Εκεί, θα περιμένουν τον πελάτη,τον μπον βιβέρ,τον γκουρμέ,τον εραστή της τσίκνας και της πρωτείνης.Μόνο που, δυστυχώς, τα πτώματα δεν μιλάνε.Έτσι,ο Άνθρωπος δεν μαθαίνει ποτέ την ιστορία Του γεύματός του...ούτε ακούει ποτέ την τελευταία Του επιθυμία.
Φώτης Παπαδόπουλος