(απόσπασμα)
Σίγουρα ο Πατρίκ, είναι ο νεότερος σήμερα φακίρης που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε στο Παρίσι. Ο ίδιος λέει ότι είναι επίσης κι ο μοναδικός. Και ότι οι υπόλοιποι έχουν καταντήσει εντελώς ερείπια, επειδή έκαναν κατάχρηση δυσκολοχώνευτων τροφών. Ποιος ξέρει...
Ο Πατρίκ είναι μόλις είκοσι χρόνων. Και φοράει ένα δαχτυλίδι στο χέρι. Λέει ότι είναι από οψιδιανό.
-Πέρυσι στο Palace, αφιέρωσα πέντε παραστάσεις στις μοτοσικλέτες. Ξάπλωνα πάνω σε θραύσματα μπουκαλιών. Και οι μοτοσικλέτες περνούσαν από πάνω μου. Έκανα επίσης κι ένα μικρό νούμερο με χοντρές βελόνες, έτσι για ζέσταμα, σαν εισαγωγή στο κυρίως θέμα. Σταματούσε εκεί, έχω όμως άλλα κόλπα στο μανίκι μου, πολύ πιο εντυπωσιακά.
-Πάει καιρός που τα ξεκίνησες όλα αυτά;
-Περίπου 10 χρόνια. Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι γι’ αυτά τα πράγματα, ακριβώς στα εννιά μου, επειδή έφαγα ένα ποτήρι.
-Έφαγες ένα ποτήρι;
-Ναι. Πήρα ένα ποτήρι και άρχισα να το μασουλάω. Η μητέρα μου με πήγε επειγόντως στο νοσοκομείο, κι εκεί της ανακοίνωσαν: “Ο γιος σας δεν έχει κανένα πρόβλημα χώνεψης”. Μια ανωμαλία λοιπόν του οργανισμού, μου επιτρέπει να χωνεύω αντικείμενα αρκετά σκληρά.
-Τι ακριβώς είναι αυτή η ανωμαλία;
-Έχω ένα δεύτερο στομάχι που επιτρέπει στο άλλο να ξεκουράζεται. Κατά κάποιον τρόπο, “μοιράζονται” τη δουλειά. Παράγω ένα υπερβολικά υψηλό ποσοστό γαστρικού υγρού, να πώς γίνεται. Ε, μετά, είναι θέμα προπόνησης.
-Δεν προκαλείται εσωτερική διάτρηση;
-Δεν είμαι ικανός ν’ απαντήσω σ’ αυτήν την ερώτηση. Μπορώ απλά να αποδείξω ότι κατάπια πραγματικά το ποτήρι. Όταν κάνω ένα νούμερο που διαρκεί μισή ώρα -αυτό που εγώ ονομάζω, το γαστρονομικό μου νούμερο- είμαι ημίγυμνος, ώστε να μη λένε οι θεατές ότι πρόκειται για οφθαλμαπάτη και άλλα τέτοια. Για μισή ώρα εμφανίζομαι φάτσα στο κοινό, χωρίς ποτέ να βγω απ’ τη σκηνή ή να γυρίσω την πλάτη, και κατασπαράζω λουλούδια, ξυριστικές λεπίδες, κεριά, αλλά κι ολόκληρα οστρακοειδή χωρίς να τα καθαρίσω, στρείδια, μύδια, αχινούς, τέτοια πράγματα. Αλλά ο φακίρης, κι αυτό που εγώ αποκαλώ “γαστρονομικό νούμερο”, δεν έχουν καμιά σχέση. Από τη μια διδάχθηκα κι απ’ την άλλη αν θέλεις, είναι ένα χάρισμα.
-Ας ξαναγυρίσουμε 10 χρόνια πίσω. Ξεκίνησες τρώγοντας εκείνο το ποτήρι...
-Ακριβώς. Ένα παιδικό ατύχημα. Έριξα το ποτήρι και μετά έφαγα τα σπασμένα κομμάτια. Έτσι από εκείνη τη στιγμή, στράφηκα στη μελέτη όλων αυτών που μοιάζανε αφύσικα για τους άλλους. Μ’ ενδιέφερε η ύπνωση, έκανα γιόγκα, μελέτησα το ζεν. Έτσι κι αλλιώς ό,τι κάνω, το έμαθα ολομόναχος. Δηλαδή δε συνάντησα ανθρώπους που μου είπαν “πρέπει να κάνεις αυτό, πρέπει να κάνεις εκείνο”. Διάβασα πάρα πολύ. Και κάθε φορά βουτούσα σε βαθιά νερά. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, δούλευα παράλληλα σ' ένα καμπαρέ στην Τουλούζη. Έκανα "κονσομασιόν". Αλλά χωρίς σεξουαλικές επαφές με τους πελάτες και τέτοια, ήταν στοιχήματα αποκλειστικά. "Στοιχηματίζω ότι θα φάω ένα ποτήρι, ότι θα φάω αυτό, εκείνο"...Έτσι λοιπόν στοιχημάτιζα σε μπουκάλια, σε ποτήρια και τελικά μάζευα ένα ποσό.
-Και το νούμερό σου, αυτό του φακίρη, τι περιλαμβάνει;
-Περιλαμβάνει τρύπημα του σώματός μου απ' τη μια πλευρά στην άλλη.
-Απ' τη μια πλευρά στην άλλη;
-Απ' τη μια στην άλλη, μάλλον υπερβάλω λίγο. Να πούμε ότι επιτίθεμαι για τα καλά στη σάρκα, στους μυς. Γλώσσα, χείλια, κοιλιά, πλάτη, μπράτσα, μάγουλα, πηγούνι, λαιμός.
-Στα μάγουλα σου, το κάνεις πάνω σε συγκεκριμένα σημεία η όπου να 'ναι;
-Όπου να 'ναι. Χώνω επίσης τιρμπουσόν μέσα στο λαρύγγι μου.
-Τιρμπουσόν μέσα στο λαρύγγι;
-... Ολόκληρο το τιρμπουσόν μπαίνει μέσα στο λαιμό, αλλά δεν διαπερνά την τράχηλο. Παίρνω δηλαδή το τιρμπουσόν και το βιδώνω στο λαρύγγι μου.
-Σε πονάει;
-Α όχι, όχι. Αλλιώς δε θα το `κανα.
-Συγκεντρώνεσαι πολύ για να το κάνεις, ή θα μπορούσες να το κάνεις οποιαδήποτε στιγμή;
-Όχι, πρέπει να προετοιμαστώ. Δεν το κάνω έτσι. Άμα δεν θέλω να προκληθεί αιμορραγία, και να έχω σημάδια, πρέπει να προετοιμαστώ. Αυτοσυγκέντρωση, γιόγκα, ζεν, αναπνοή, γυμναστική...
[....]
