(απόσπασμα)
Δυο πρώην χρήστες βάζουν κάτω τις εξαρτήσεις τους κι αναζητούνε δύσκολες αλήθειες πίσω απ’ τα βιώματα…Ο Νίκος Λέκκας καταγράφει μια τολμηρή συζήτησή του με τον ποιητή-ψυχίατρο Σωτήρη Παστάκα.
-Είμαι πολύ χαρούμενος που επιτέλους θα μιλήσω με κάποιον ο οποίος μπορεί να καταλάβει το πρόβλημά μου, που ένας αλκοολικός κι ένας πρεζάκιας με κοινή αφετηρία τις εξαρτήσεις τους μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά, να μπουν στο παιχνίδι της περιπλάνησης…
-Έχεις δίκιο Νίκο με την έννοια ότι, οι εξαρτήσεις απαιτούνε συντρόφους… Όπως δεν νοείται η Οδύσσεια χωρίς συντρόφους -τι θα ήταν ο Οδυσσέας;- έτσι δε νοείται και η εξάρτηση χωρίς συντρόφους. Είναι μια διαδικασία μύησης, γιατί κανένας δεν παίρνει στο λαιμό του κανένα, θέλεις και το κάνεις, ούτε σε παρασύρουν ούτε σε επηρεάζουν, απλώς όπως λέω και σ’ ένα ποίημα, για τον μακαρίτη τον αλκοολικό το φίλο μου, τον ποιητή Θανάση Δημούλη, είναι αυτοί που συνεχίζουνε… Οι πότες είναι αυτοί που συνεχίζουν την παρέα, δηλαδή κάποια στιγμή, η παρέα σκορπάει, και αυτοί που επιμένουν, αυτοί που παραμένουν, αυτοί που συνεχίζουν, αυτοί έχουν και την εξάρτηση: μένει ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του που τους χάνει σιγά – σιγά, αλλά ο πότης είναι αυτός που κρατάει όρθια την βάρδια και γι’ αυτό υπάρχουνε και οι κόντρες, δηλαδή ο ένας πότης αντιμετωπίζει με δέος τον άλλο πότη για να δει ποιος θα πέσει κάτω, ξερός στο πάτωμα…
-Μου έχει τύχει πριν από 3 – 4 χρόνια να ψάχνω φλέβα κάπου μεταξύ Κουμουνδούρου και Μεταξουργείου, την ώρα που έβγαινε ο ήλιος. Κατάλαβα ότι είμαι πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος γιατί μπόρεσα να δω μια ανατολή στην πρέπουσα εγκεφαλική κατάσταση. Εσύ γράφεις, «τώρα που πίνω μόνος μου, αμέσως ξημερώνει». Το έχω βιώσει.
-Αυτό συμβαίνει όταν έχουν πλέον σκορπίσει όλοι, και είναι κάπως ναρκισσιστικό το να πίνω μόνος μου, είναι ο νάρκισσος που έχει στείλει νοκ - άουτ όλους τους συντρόφους και σαν να μην του έφτανε όλη η βραδιά -όλο το πρωί όρθιος που λέω στο ποίημα για τον Δημούλη- που αντίκρισε την αυγή όρθιος, είναι σημαντικό για έναν πότη να τον βρίσκει το χάραμα όρθιο, να στέκεται στα πόδια του και να συνεχίζει μόνος… Αυτή είναι μια άλλη ιστορία, ατελείωτη, με έναν άλλο φίλο που συνεχίζαμε, όταν η υπόλοιπη παρέα σκορπούσε, όταν μας διώχνανε από το GB Corner. Περιπλανιόμασταν σαν την άδικη κατάρα στο Κολωνάκι, σε ένα διανυκτερεύον μπαρ για να συνεχίσουμε. Και μετά όταν χάνεις τους φίλους σου απομένεις μόνος σου…Και πίνεις μόνος σου, και γρήγορα ξημερώνει και γρήγορα ξεχνιέσαι, αλλά επειδή το ποτό είναι διαδικασία κοινωνική, ο πότης χρειάζεται την παρέα κάποιου άλλου, χρειάζεται το τσούγκρισμα του ποτηριού, χρειάζεται το σύντροφο, τους συντρόφους, ανάλογα με την τύχη του, σε αυτήν την παρέα…
-Το γαμήσι στο ποτό παίζει;
-Παίζει, πώς δεν παίζει, εξαρτάται αν έχει υπομονή ο άλλος…Με το ποτό η στύση είναι ξαφνική και διακοπτόμενη, είναι σαν μια ήρεμη θάλασσα, η οποία ξαφνικά αγριεύει.
-Είπες “στύση”, για μένα καύλα είναι τα πάντα. Και η τέχνη και η μαστούρα και το μεθύσι και τα πάντα. Δεν το συζητάμε. Άσχετα από το τι διαδίδουν μερικοί…οπότε τους παρατάς και τρέχεις στα μπουρδέλα -που εξωτερικά μου αρέσουν, εσωτερικά μου βρομάνε- ή πας και ξιδιάζεις. Εσύ που ξίδιασες με απείρου κάλλους ανθρώπους, με γυναίκες απ’ τη μια Κατερίνα έως την άλλη, απ’ τον έναν ποιητή ώς τον άλλον ποιητή (μου είχες αναφέρει ένα βράδυ ότι ήξερες τη Γώγου, πριν την “κλοσάρ” κατάστασή της…). Πώς ήταν αλήθεια αυτή η Κατερίνα, σε κατάσταση ντάγκλας; Μου έχουν πει ότι ήταν σαν να ξερνάει αλήθειες από μέσα της…
-Όταν μιλάει κάποιος κολλάει με το ποτό, η μαστούρα βγάζει όλα τα κολλήματα. Μπορείς να περάσεις μια βραδιά με απίθανα πράγματα, με μια λεπτομέρεια, σα να υπάρχει ένας μεγεθυντικός φακός που μπορεί να εντοπίσει μια λεπτομέρεια, στο τασάκι για παράδειγμα, και από τις 20 γόπες που είναι σβησμένες να σε αφορά μόνο η μία ή οι δύο, αν η γόπα θα είναι άφιλτρο ή με φίλτρο και πάει λέγοντας. Η Κατερίνα είχε κόλλημα με τα μπουκάλια, σ’ ένα ποίημα για τα “ιερογλυφικά της ετικέτας” που αναφέρω, ίσως κάπου να έχει περάσει –ασυνείδητα ή ηθελημένα- από λόγια της Κατερίνας, η οποία κολλούσε με τα μπουκάλια στα μπαρ, και προσπαθούσε να διαβάσει όλο το κατεβατό των μπουκαλιών, πράγμα αρκετά δύσκολο παρόλο που τότε ήμασταν αρκετά νέοι και δεν χρειαζόμασταν γυαλιά, αλλά όποιος έχει καθίσει σε μπαρ και βλέπει στο ναό μέσα τα λειτουργικά σκεύη που είναι οι φιάλες και τα ποτήρια, έχει κόλλημα. Η Κατερίνα κολλούσε με τα μπουκάλια και ήθελε να τα διαβάσει όλα. Πράγμα απίθανο ακόμα και για τον πιο διαβασμένο. [...]
